مدل‌یابی ساختاری نقش تاب‌آوری در پیش‌بینی کفایت اجتماعی و خودکارآمدی کارکنان اقماری و غیراقماری منطقه عملیاتی ناروکنگان

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 گروه مدیریت، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

2 گروه مدیریت، دانشگاه پیام نور، شیراز، ایران

10.30473/jpsy.2026.79793.1132

چکیده

کارکنان اقماری به‌دلیل دوری طولانی‌مدت از خانواده، شیفت‌های فشرده و اقامت در کمپ‌های دورافتاده، با استرس مزمن، انزوای اجتماعی، فرسودگی شغلی و تعارض کار–خانواده مواجه‌اند؛ شرایطی که تاب‌آوری آنان را به مسئله‌ای حیاتی برای سازمان‌های پروژه‌محور تبدیل می‌کند. هدف اصلی پژوهش حاضر، مدلیابی ساختاری نقش تاب‌آوری در پیش‌بینی کفایت اجتماعی و خودکارآمدی عمومی کارکنان اقماری و غیراقماری منطقه عملیاتی ناروکنگان است. روش پژوهش به لحاظ هدف، کاربردی و از حیث گردآوری اطلاعات، توصیفی- پیمایشی و جامعه آماری پژوهش، 1420 نفر و نمونه آماری، 368 نفر از کارکنان شاغل در منطقه عملیاتی ناروکنگان در سال 1405 بود. ابزار اصلی گردآوری دادهها، پرسشنامههای استاندارد تابآوری کانر-دیویدسون (2003)، خودکارآمدی عمومی شرر و همکاران (1982) و کفایت اجتماعی پرندین/ فلنر (1990) و روش تحلیل داده ها، مدل معادلات ساختاری و ابزار تحلیل آن، نرمافزار آماری SmartPLS2 بود. یافتههای پژوهش حاکی از آن بود که میزان تابآوری در بین کارکنان اقماریکار و غیراقماریکار، در وضعیت مناسبی میباشد و تابآوری کارکنان بر خودکارآمدی عمومی و کفایت اجتماعی تأثیر دارد (p<0/01). در نهایت، خودکارآمدی عمومی بر کفایت اجتماعی کارکنان تأثیر دارد (p<0/01).

کلیدواژه‌ها

فایل ها

هم رسانی

ارجاع به این مقاله

آمار