1
کارشناسی ارشد روانشناسی، دانشگاه خیام، مشهد، ایران
2
استادیار گروه روانشناسی، موسسه آموزش عالی بینالود، مشهد، ایران
10.30473/jpsy.2026.77952.1121
چکیده
مسئله اشتغال و بیکاری جوانان و دانش‌آموختگان دانشگاهی یکی از مهم‌ترین چالش‌های اجتماعی دهه اخیر به حساب می‌آید. بنابراین هدف از پژوهش حاضر ترجمه و اعتباریابی مقیاس امید به اشتغال هنگ و چوی (2013) بود. روش این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. بدین منظور، 263 دانشجوی دانشگاه‌ها و مؤسسات غیرانتفاعی شهر مشهد به شیوه نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند و پرسشنامه‌های امید به اشتغال هنگ و چوی (2013)، هدف‌گرایی تحصیلی بوفارد و همکاران (1998) و انگیزش تحصیلی هارتز (1981) را تکمیل کردند. بررسی همسانی درونی گویه‌های مقیاس امید به اشتغال نشان داد که این مقیاس از پایایی قابل قبولی و بسیار خوبی برخوردار است. همچنین، روایی مقیاس امید به اشتغال از طریق روایی سازه (به روش تحلیل عاملی تأییدی)، روایی همگرا و روایی همزمان بررسی گردید و نتایج حاکی از آن بود که مقیاس ترجمه‌شده امید به اشتغال، از روایی بسیار خوبی برخوردار است. به‌طورکلی نتایج بیانگر آن بود که مقیاس امید به اشتغال از روایی و پایایی مطلوبی برخوردار است و می‌توان از آن به‌عنوان یک ابزار سودمند برای سنجش امید به اشتغال در دانشجویان استفاده کرد.
)