نقش میانجی شخصیت پیشتاز در رابطه‌ی بین ذهنی‌سازی و بازآفرینی شغلی: یک مدل معادلات ساختاری

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری مشاوره، دانشکدة علوم‌تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

2 دانش‌آموخته‌ی کارشناسی ارشد، گروه مشاوره، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.

10.30473/jpsy.2026.77692.1118

چکیده

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی شخصیت پیشتاز در رابطه‌ی بین ذهنی‌سازی و بازآفرینی شغلی انجام شد.
روش: پژوهش حاضر از نظر روش، توصیفی–همبستگی و از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل افراد شاغل شهر کرمانشاه در سال ۱۴۰۴ بود که ۳۲۶ نفر از آنان به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه بازآفرینی شغلی اسلمپ و ولاربرودریک (۲۰۱۳)، مقیاس کوتاه ذهنی‌سازی عاطفه‌محور گرینبرگ و همکاران (۲۰۲۱) و مقیاس شخصیت پیشتاز بیتمن و کرنت (۱۹۹۳) گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، مدل‌یابی معادلات ساختاری و آزمون بوت‌استرپ برای بررسی اثرات غیرمستقیم، در نرم‌افزارهای SPSS26 و AMOS26 تحلیل شدند.
یافته‌ها: نتایج نشان داد مدل مفروض از برازش مطلوبی برخوردار است. ذهنی‌سازی اثر مستقیم و معناداری بر شخصیت پیشتاز و بازآفرینی شغلی داشت. همچنین شخصیت پیشتاز اثر مستقیم و معناداری بر بازآفرینی شغلی نشان داد. نتایج آزمون بوت‌استرپ نیز حاکی از معناداری اثر غیرمستقیم ذهنی‌سازی بر بازآفرینی شغلی از طریق شخصیت پیشتاز بود؛ بنابراین، شخصیت پیشتاز در رابطه بین ذهنی‌سازی و بازآفرینی شغلی نقش میانجی ایفا می‌کند.
نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد شخصیت پیشتاز یکی از سازوکارهای روان‌شناختی مرتبط با رابطه بین ذهنی‌سازی و بازآفرینی شغلی است و توجه هم‌زمان به فرایندهای شناختی–هیجانی و ویژگی‌های شخصیتی فعال می‌تواند در تبیین بازآفرینی شغلی کارکنان سودمند باشد.

کلیدواژه‌ها

فایل ها

هم رسانی

ارجاع به این مقاله

آمار